سردار شهید حاج احمد کاظمی

بازم سلام دوست عزیز دوباره با یه مطلب تازه از حاج احمد و یه شهید زنده ی دیگه اومدم سراغت...
بریم سر اصل مطلب دوست داری بازم ببرمت پیش شهدا مطمئنم که جوابت بله است آخه خود من هم یکی از همون کسانی هستم که وقتی کسی این سوال رو ازم پرسید با شور خاصی گفتم بله پس با توکل بر خدا و توسل بر شهداوامام زمانم شروع میکنم
 

هان ای شهیدان با خدای خود چه گفتید ؟

                                            هان ای دلیران ناله هایی خفته گفته گفتید؟
 خواب :
مادر خواب سه تا ماهی رو دیده بود سه تا ماهی که توی یک رودخونه میرفتند به سمت دریا .میگفت:یکی از اون ماهی ها روی کمرش یک هلال ماه داشت،اصلا انگار خود ماه بود چون که نور زیبا و خیره کننده ای ازش به طرف آسمون پاشیده میشد .مادر وقتی خواب را تعریف میکرد حال و هوای خاصی پیدا کرده بود .خیره شده بود به یک نقطه نامعلوم .میگفت هزاران هزار ماهی دیگه توی اون رودخونه بودن که با اون دو تا ماهی دنبال این ماهی نورانیه میرفتند یعنی اون ماهی تمام ماهی ها رو داشت هدایت میکرد به سمت دریا .مادر گفت :محسن!میدونم که اون سه تا ماهی تو و دو تا برادرات بودین ، ولی نمیدونم ماهی نورانیه کدوم یکی تون بود؟ آن وقت ها احمد چهار سالش بود. بعد ها توی جنگ وقتی احمد فرمانده لشگر نجف اشرف شد مادر گاهی یاد خوابش می افتاد .می گفت:اون ماهی نورانیه همین احمدم بود!
                                                                                                                                                                                    

به نقل از مادر شهید حاج احمد کاظمی

به نظرت چه جوری حاج احمد ما به این مقام رسید پسری که به قول خودش هیچکس نمی شناختش و تا قبل از شروع جنگ تنها مقامش این بود که دیپلم ماشین آلات کشاورزی داشت و توی مغازه نجاری پدرش کار میکرد ،مگه ما مثل حاج احمد دیپلم نداریم یا شاید خیلی بالاتر از ایشون توی همین دوره ی جوونی به دانشگاه نرفتیم بس چرا انقدر حاج احمد از ما جلو زد و آخرش هم به قول حضرت آقا رو سفید به دیدار معشوقش شتافت ولی ما هنوز موندیم؟ بذار یه خورده فکرمون رو باز تر کنیم تا به جواب سوالمون برسیم ...
حاج احمد از چند ماه قبل از جنگ همه چیزش رو برای جهاددر راه خدا گذاشت برای نمونه شکنجه های زندان ساواک رو تحمل کرد ،در به دری و دوری از خانواده رو زمانی که مجبور بود برای فرار از دست ساواک به لبنان و سوریه بره رو تحمل کرد و البته از اونجا دست خالی بر نگشت و استعداد هایی رو با خودش آورد که خیلی به درد جنگ تحمیلی خورد ، خلاصه بعد از جنگ زمانی که فرمانده نیروی زمینی و هوایی سپاه شد رفتارش رو با سرباز ها دیدی ؟که چه جوری باهاشون مثل یه دوست شوخی می کرد یا در آغوش می گرفتشون تا دلتنگ خونوادههاشون نشن تا حالا فرمانده ای با این همه ابهت که تازه من به مختصری از افتخاراتش اشاره کردم دیده بودی ؟حاج احمد با اینکه خیلی فشار از بابت دوری از شهدا روش بود به این ندای معشوقش که میفرماید:ان الله مع الصابرین لبیک گفت و به دیدارش شتافت.باور کن این رو برات گفتم که بدونی شهدای ما از جنس خدا بودند باور کن اونا هم یه روزی از همه جهت مثل ما و یا حتی پایین تر از ما بودن ولی با ایمان محکمی که نسبت به حق تعالی داشتن به این مقام رسیدن .ولی هنوز دیر نشده باور کن ماهم میتونیم مثل اونا بشیم بیا از همین امروز با الگو گرفتن از زندگی شهدا خودت رو برای خود سازی آماده کن مطمئن باش با توکل بر خدا و با توسل بر امام زمان و شهدا میتونی اگه دوست داری امتحان کن چون من تا حالا یه خورده از راه رو طی کردم که تونستم این وبلاگ رو بسازم و به شما هم این حس رو منتقل کنم. پس بسم الله...

راستی دوست من تا به حال چیزی درمورد شهید سید مجتبی علمدار شنیدی همونی که روز تولد و شهادتش یکی بود،همونی که بعد از شهادتش یه دختر مسیحی رو مسلمون کرد،همونی که عاشق مادرش زهرا بود ، همونی که میگن جزو یکی از 313 یار مهدی زهراست ،همونی که... به نظرت میتونه این همونی ها برای آقا مجتبی یا همه ی شهدای بی ادعای ما تموم بشه؟                                                                                                                                                                                                                        
آره عزیز من، آقا سید مجتبی هم مثل حاج احمد یکی از همون شهدایی بود که در زمان حیاتش افراد زیادی نمیشناختنش و تازه بعد از شهادتش یه خورده اسمش رنگ و  لعاب  پیدا کرد                                                                                                                                                                                                                                                  
راستی میدونستی که آقا مجتبی جانباز شیمیایی بوده و علت شهادتش هم همین موضوع بود آقا سید یازدهم دی ماه 1375در بیمارستان امام خمینی(ره) استان مازندران شهرستان ساری باشنیدن صدای اذان مغرب سجاده ی نمازش را با ملائک گشود و به دیدار معشوقش شتافت .

بهت توصیه میکنم حتما داستان مسلمون شدن ژاکلین یا همون زهرا ذکریای ثانی که       

شهید علمدار مسلمونش کرد رو بخونی تابیشتر این شهید عزیز رو بشناسی .

حالا میخوام چند تا از جمله های زیبای ایشون رو که از توی دفتر خاطراتشون در آوردم برات بنویسم تا بدونی که شهدای ما چه جوردلی داشتن که خدا پسندیدو بردتشون تا شاید ما هم اگه لیاقت پیدا کردیم ازشون یاد بگیریم تا خدا هم شاید از ما خوشش بیاد و مارو با شهادت ببره...

امیرالمومنین مولای مردان       شهادت را نصیب ما بگردان 

شهادت جامه را بوییدنی کرد       شهادت لاله را روییدنی کرد

در مکتب شهادت واژه وحشت معنا ندارد

لبخند بزن بسیجی خنده گل دیدن دارد

راستی جات خالی من شب عید غدیرسر مزار سید مجتبی بودم البته ازش عیدی هم گرفتم اون شب وقتی با پدرم و خواهرم رفته بودیم گلزار شهدای ساری یه بنده خدایی رو دیدم که چقدر عاشقانه قبر های اطراف مزار سید رو می شست و بعدش هم دست کرد توی جیبش و چند تا عکس از شهید علمدار رو به من و خواهرم داد اون بنده خدا میگفت که یکی از دوستان نزدیک سید مجتبی است و چند تا خاطره از اون زمانی که با هم بودن رو برامون گفت این بنده خدا حتی انگشتر شهیدعلمدار رو که خودشون توی زمان حیاتشون داده بودن به ایشون رو داشت و انقدر عطش از بابت دوری از دوستانش رو داشت در جواب خانمی که اومده بود سر مزار شمع روشن کنه و به ایشون هم شمع رو تعارف کرد گفت که ما خودمون داریم میسوزیم!...

حالا به یکی از دل نوشته های این رفیق شفیق هم گوش کن ...

هوالحق تقدیم به معلم اخلاقم شهید شاهد آقا سید مجتبی علمدار .خرابتم قناری، ببین که بیقرارم، بعد خدا و زهرا(س)، بعد

امام زمانم (عج)، جز تو کسی ندارم، دعا کن پر بگیرم، تا بیش از این نمونم، نامردی این مردم تو شهر غم نبینم ... یا زهرا

آره دوست من این دفعه در مورد شهید علمدار برات گفتم و البته بازم مطالب جدید دیگه ای هم خواهم گفت تا بدونی که حاج احمد ماهم تو زمینه ی غریب بودنش تنها نیست فقط باید بری دنبالشون تا پیداشون کنی 
به نظرت واقعا چقدر ما رفتیم دنبال شهدا قبل از اینکه اونا بیان دنبال ما واقعا بعضی وقتها از خودم ناامید میشم که چرا گوهر های گران بهایی مثل کاظمی ها و علمدارها و خرازی ها و همت هاوباکری هاو شوشتری ها... رو در کنارمون داشتیم وازگرمای وجودیشون بهره نبردیم.
ولی هنوز هم دیر نشده ،پس بلند شو باهم ،باقدم های محکم، در حالی که دلمونو سپردیم به خدا و با یاری شهدابریم سراغشون ، سراغ خونواده هاشون و بهشون ثابت کنیم که شهدا زنده اند ،هنوز یاوران مهدی زهرا (عج) در صحنه  حضور دارند وبا گوش به فرمان سید علی پرچم ظهورش رابه دست حضرتش میرسانند .انشاالله تعالی

راستی میخوام از این به بعد اگه تونستم چند تا از طنز های بچه های جبهه رو براتون بگم تابدونی که این عزیزان چقدر اهل حال هم بودن ...

حالا میخوام یکی از این طنزها رو برات بگم تا روحیت عوض شه...

ماشین نگو تراکتور بگو !به جای بریدن موها ،غلفتی از ریشه و پیاز میکندشان !از بار چهارم هر بار که از جا می پریدم با چشمان پر از اشک سلام میکردم .پیرمرد دو سه بار جواب سلامم رو داد اما بار آخری کفری شدو گفت :تو چت شده انقدر سلام میکنی ؟یک بار سلام میکنن !گفتم:راستش به پدرم سلام میکنم پیرمرددست از کار کشید و با حیرت گفت:چی؟!به پدرت سلام میکنی؟اشک چشمانم رو گرفت و گفتم :هر بار که شما با ماشینتان موهایم را می کنید،پدرم جلو چشمام میاد و من به احترام بزرگتر بودنش سلام میکنم !پیرمرد اول چیزی نگفت .اما بعد پس گردنی جانانه ای خرجم کرد و گفت:بشکنه این دست که نمک نداره ...مجبوری نشستم و سیصد ،چهارصد بار دیگه به آقا جانم سلام دادم تا کارم تمام شد!                   

                                                                                                  راستی نظر یادت نره                   

                                                     ملتمس دعای خوبان

مقدمه                                                                                                                                                 

سلام دوست من امیدوارم از داستان آشناییم با حاج احمد لذت و بهره ی کافی رو برده باشی حالا میخوام ذهنت رو از حاج احمدبازتر بکنم و ببرمت پیش دوستاش قرض از این کار هم اینه که دوست دارم هم حاجی رو بشناسی و هم دوستای حاجی رو آخه همه ی اینها یک روح بودن در چند هزار بدن میدونی از کجا فهمیدم ؟از اونجایی که حاجی توی همه جا بی صبرانه از اعماق وجودش از خدا میخواست که هر چه زودتر به سایر شهدا بپیونده .البته اینم بگم بیشتر مطالبی که برای این وبلاگ می خوام بنویسم در مورد حاج احمد کاظمیه ولی یه مقدارم میخوام از دوستاش بنویسم تا

دل حاج احمد هم به این صورت شاد بشه...

السلام ای دلسپاران بلا             السلام ای راهیان کربلا

به روایت تفحصی ها :
-توی پاکت بیل یک تکه پارچه قرمز توجهم رو جلب کرد .دویدم و برداشتمش گل ها رو از روش پاک کردم .جواب سوالم بود رویش نوشته شده بود :عاشقان شهادت
به نظرت چه چیزی شهدا رو به مقام شهادت رسوند ؟
یعنی میشه ما هم بهش برسیم؟
هرگز!
خصوصیت مشترک تمام شهدا انجام واجبات و دوری از محرمات بود .
پس بسم الله
ما هم میتونیم شهید بشیم.....

داستان یک خواب:
- دستم رو کشید برد پشت نخل ها گفتم :(همون جا نمیتونستی بگی ؟...) دستام روگرفت و بغض کرده بود .یواش گفت: (نه حاج آقا ...تورو به خدا شما تعبیر خواب بلدی ؟گفتم :(آخه ...)پرید وسط حرفم (دیشب خواب حضرت زهرا رو دیدم ...منو دعوت کرد خونشون ...)اشک هایم سرازیر شد (من میدونم توی این عملیات شهید میشم.)
یعنی میشه مادرمون یه شبم بیاد به خواب ما و دعوتمون کنه خونشون ...

سرفه حین شناسایی به نقل از حاج احمد:

-برای شناسایی منطقه عملیای والفجر چهار رفته بودیم غرب. شب بعد از اقامه نماز به اتفاق شهید زینلی و شهید  صنعتکار جلو رفتیم زینلی چون مسئول اطلاعات لشگر بود این محور رو انتخاب کرده بود ولی بنده جهت اطمینان از ضریب سلامت و موفقیت عملیات وارد محور شدم تا از نزدیک اون رو بررسی کنم . زینلی سرما خورده بود وسط راه بهش گفتم اگه حالت خوب نیست نیا ولی با اعلام اینکه حالش خوب و سرما خوردگیش جزئیست همراهمون اومد چند متری عراقی ها رسیده بودیم من جلو زینلی پشت سر من و صنعتکار بعد از زینلی بود .دیدم به خودش می پیچه . برگشتم دیدم سرفش گرفته و به زور داره خودش رو کنترل میکنه با همه ی تلاشش یه سرفه از دهنش پرید بیرون .نگهبان عراقی متوجه شد سریع مخفی شده بدون حرکت نشستیم به صنعتکار گفتم زینلی امشب کار دستمون می ده او را به عقب ببر ولی زینلی گفت :مطمئن باش دیگه تکرار نمیشه بعد در حالی که چفیش رو توی دهنش فرو میکرد تا صدای سرفش در نیاد با ناراحتی و گلایه ازم خواست که بمونه قبول کردم و اون هم تا آخر نفسش رو حبس کرد تا مبادا یه سرفه همه چیز رو خراب کنه .

پشت درخت سرو به نقل از حاج احمد:
بعد از عملیات والفجر چهار از سنندج قصد رفتن به کرمانشاه و از اونجا به تهران رو داشتیم .ساعت سه نیمه شب میخواستیم حرکت کنیم موقع سوار شدن متوجه شدیم شهید اربابی در جمع ما نیست تعجب کردم که کجا رفته ؟کمی منتظر موندم نیومد به دنبالش گشتم از بقیه ی همراهانش سراقش رو گرفتم کسی اربابی رو ندیده بود با خودم گفتم :نصف شبی مگه چه کار مهمی داشته که رفته؟ کنار دیدگاه چند درخت سرو بود دیدم سرو قامتی پشت یکی از درختان ایستاده و غرق در عبادت و مشغول خوندن نماز شبه .صدای العفو العفو های دلنشینش چنان مجذوبم کرد که مدتی بی حرکت ایستادم و نگاهش کردم .زیباتر از گل ،خوش اندام تر از سرو، و خوش لهجه ر از بلبل زمزمه های عاشقانه اش گوش هر کسی را نوازش می داد .

یکی درخت گل اندر میان خانه ی ماست
                             که سروهای چمن پیش قامتش پستند

واقعا بعد از شهدا ما چه کرده ایم؟!

حالا میخوام داستان خوابی رو که خواهرم در مورد حاج احمد دیده بود رو برات بگم
تابستون سال 87بود توی یکی از همین روزهای خدا بود که برای یه کاری رفتم حوزه بسیج محلمون یکی از دوستام که همون جا فعالیت میکرد و از علاقه ی من نسبت به حاج احمد با خبر بود یه پوستر از حاج احمد بهم هدیه داد .منم با دیدن این پوستر قند توی دلم آب شد وقتی رسیدم خونه بدون معطلی زدمش به دیوار وقتی مادر و خواهرم عکس  رو دیدن شروع کردن به داد و بیداد که چرا عکس نامحرم رو زدم به دیوار فردای اون روز وقتی صبح ازخواب بیدار شدیم خواهرم با حالی گرفته و متعجب بهم گفت که خواب حاج احمد رو دیده. بذار از اینجا به بعدش رو از زبون خودش بهت بگم
توی خواب بازم خواب بودم که یه دفعه یه دستی از پشت زد بهم به نظر می رسید دست مرد بود چند بار صدام زد فاطمه خانوم بلند شو با وحشت تمام مثل آدم های برق گرفته نشستم تو جام و همون جا خشکم زد از ترس بهش گفتم جون مادرت ولم کن توی همین حال و هوا بودم که یه دفعه  برگشتم دیدم حاج احمد نشسته پشتم و داره به خاطر وحشتم و حرفام بهم میخنده از جام بلند شدم و رفتم نشستم پیشش یه جعبه که به نظر می رسید جعبه مهماته آورد و گذاشت جلوم بعد بازش کرد داخل جعبه دو تا کیف سفید با شکوفه های سفید و چند تا گونی کوچیک که نمیدونم توشون چی بود .دو تا کیف رو داد بهم و گفت یکیش مال تو و یکیش هم مال زهرا .بعد کیسه ها رو داد بهم قبل از اینکه بازش کنم یه مقدار تکونش دادم صدای نون خشک میداد درش رو که باز کردم دیدم یه مقدار استخونه و یه کاغذ که روشون شماره تلفن و آدرس  بود  همون جا جا خوردم گفتم اینا چیه گفت اینا رو برام نگه دا بعدشم رفت نمیدونم چی شد که کیسه ها رو رفتم دادم به بابام ،بابام هم با تعجب بهم گفت باید ببریم بدیم دست خونوادشون خلاصه با بابا و زهرا رفتیم دنبال آدرس بابا کیسه ها رو گرفته بود بغلش وقتی توی خیابون راه میرفتیم مردم بهمون میخندیدند و مسخرمون میکردن بعد از کلی گشتن دنبال آدرس ،با نا امیدی برگشتیم خونه .
آره دوست من این بود خواب زیبا و پر معنای خواهر من حتی حاج احمد توی خواب هم داشت به فاطمه میگفت که بیشتر مردم علاوه بر اینکه این آرمان ها رو ادامه نمیدن بلکه مسخرشون هم می کنن واقعا باید بگم شهدا شرمنده ایم. به نظرت واقعا همین جمله کفایتشون رو میکنه ؟ بیا با هم کاری کنیم که دل شهدا مون رو شاد کنیم هر هفته پنجشنبه ها اگه تونستیم بهشت زهرا یا هر گلزار دیگه یه  سری بهشون بزنیم بگیم که شهدا ما تنهاتون نمیذاریم شما هم تنهامون نذارید...
                                                                                                                              ملتمس دعای خوبان

                                                                                                                                      والسلام

سلام دوست من دوست داری بدونی چه جوری با حاج احمد آشنا شدم؟

باشه برات میگم ،اسفند سال 86 بود که شهدا برای سومین بار طلبیدن برم جنوب من اون موقع تازه 16 سالم بود و توی همون شیطنت های نوجوانی ،اون سال اولین سالی بود که حوزه ی ما سه تا ماشین میبرد جنوب ،دقیقا یادم نیست که چندم اسفند راه افتادیم ولی فکر کنم 25اسفندبود سرت رو درد نیارم ساعت 8صبح بود که از جلوی در حوزه به سمت سرزمین نور راه افتادیم من و چند تا از دوستام توی ماشین شماره دو بودیم از شانس ما هرچی بچه با صفا بود با ما افتاده بود ،ازهمون اول که راه افتادیم شروع کردیم به شوخی کردن و خندیدن البته اینم بگم که به من حاج خانم صلواتی هم میگفتن اگه ریا نشه  یه جورایی صلوات فرست ماشین هم بودم خلاصه ساعت حدود نه شب بود که رسیدیم به یک مرز، مرزی که بهش میگفتن اتصال بچه های دانشگاه مشهد به آسمون آره اون شب همون شبی بود که بچه های دانشگاه مشهد توی لرستان موقعی که با بدرقه ی شهدا برمیگشتن پیش امام رضاشون توی یک تصادف به آرزوی دیرینشون رسیدن و به سوی منزل یار پرواز کردن . ما توی ترافیک بودیم اصلا نمیدونستیم چه اتفاقی افتاده وقتی رسیدیم به محل حادثه آتیش هنوز در حال گر گرفتن بود راوی ماشین رفت پایین که ببینه چه اتفاقی افتاده بعداز چند دقیقه که برگشت دیدیم با چشمان اشک آلود شروع کرد به تعریف در آخر حرفاش هم گفت این بچه ها اینقدر عاشقانه سوختن که از پیکر پاکشون فقط جمجمه ی سرشون باقی مونده این شد آغاز سفر عاشقانه ی بچه های ماشین شماره دو. احتمالاتمام ماشین هایی که اون شب توی اون جاده بودن نقطه شروع سفرشون همون شد . بعد از اینکه راوی ماجرا رو برای بچه ها گفت فیلمی از طلاییه رو برامون گذاشتن احتمالا باید دیده باشیش بچه ها با دیدن این فیلم شروع کردن به زاری کردن شاید برات جالب باشه بیشتر بچه ها یی که اومده بودن اولین بارشون بود و برای جایی اشک میریختن که هنوز ندیده بودنش ،وقتی فیلم تموم شد دوستم الناز که تازه صبح باهاش آشنا شده بودم و به قول خودمون آرایش از صورتش چکه میکرد و اولین بارش هم بود که این سفر قسمتش میشد بهم گفت احساس میکنم توی ماشین نیستم احساس میکنم انگاری دارن ما رو روی دست میبرن این حرف فقط حرف الناز نبود بلکه حرف تمام بچه های ماشین بود خلاصه شب رسیدیم دوکوهه فرداش هم راه افتادیم به سمت فکه سرزمینی که محل عروج شهید باقری و بقایی به آسمون بود بعد از فکه رفتیم به سمت چزابه از اونجا هم هویزه ،خلاصه شب رفتیم ورزشگاه شهید جهان آرا شاید باورتون نشه ولی تا اون سال هیچ اردوگاهی به اندازه ی این اردوگاه بهترین امکانات رو نداشت باور کن یقین دارم که مقدمات سفرمون رو هم خود شهدا برامون محیا کرده بودن بذار یه خورده برگردیم عقب تا یقینت کامل شه موقعی که داشتیم راه می افتادیم یکی از بچه های حوزه گفت که سه تااز اکو دستی های ماشین ها خراب شده این بنده خدا که مسئول اکوها بود بعدها به من گفت که اون روز از شدت ناراحتی این موضوع بد جوری گریم گرفت که توی همون حال و هوا چشمم ناخود آگاه افتاد به عکس حاج همت شروع کردم باهاش صحبت کردن توی همون حال و هوا بودم که یکی از بچه ها با خوشحالی حیرت آوری اومد گفت که اکو ها درست شده منم از شدت خوشحالی اشک هام سرازیر شد ، خلاصه اینکه حتی برای اولین باری بود که فرمانده ناحیه شهرستان با حوزه ما اومده بود فردای اون روز هم راه افتادیم به سمت اروند و دهلاویه ،حدود ساعت چهار بود که راه افتادیم به سمت طلاییه باور کن اولین سالی بود که ما این مسیردو ساعته رو چهار ساعته طی کردیم وقتی رسیدیم هوا تاریک شده بود ویه جورایی آخرین کاروانی بودیم که وارد طلاییه میشد ،بچه ها با شور و شوق خاصی رفتن برای نماز خوندن که خودشون رو برای سه راهی شهادت آماده کنن وقتی نماز بچه ها تموم شد مسئول ها بچه ها رو یه قسمت جمع کردن تو حال و هوای خودمون بودیم که یه دفعه مسئول کاروان با حالی گرفته اومد وگفت که به ما اجازه نمیدن که بریم جلو بچه ها با شنیدن این خبر اشکاشون مثل قطره های شبنم از چشماشون جاری شد تا اینکه کار به جایی رسید که بچه ها زاری میکردن توی همین زمان بود که یه آقایی که به نظر میرسید مسئول و راوی طلاییه بود اومد و گفت که بلندشید بریم جلو همه مثل اینکه دنیا رو بهمون داده باشن با خوشحالی وصف ناشدنی از جامون پریدیم و رفتیم جلواون شب هر چی نیرو توی طلائییه داشتن با نفری یه چراغ قوه ی بزرگ که زمین رو مثل روز برامون روشن میکرد باهامون فرستادن جلو وقتی رسیدیم به سه راهی بچه ها با چشمانی که هنوز اشکهاش خشک نشده بود دوباره شروع کردن به گریه کردن اون شب ماه دقیقا بالای سر گودال می تابید توی همون حال و هوایی که راوی صحبت میکرد نا خود آگاه نطقم باز شدو چند بیتی در مورد طلائییه گفتم که در آخر براتون میگم، موقع برگشتن بچه ها از جاشون تکون نمیخوردن هرچی مسئول کاروان سعی کرد برشون گردونه بی فایده بود تا اینکه مجبور شدن به زور بلندشون کنن منم با همون حال و هوام از جام بلند شدم راه افتادم به سمت ماشین تا اونجایی که یادمه مثل مجنون ها راه میرفتم و زیر لب کجایید ای شهیدان خدایی رو زمزمه میکردم یه خورده که به خودم اومدم دور و برم رو یه نگاه انداختم هیچکس به جز یه سربازی که بنده خدا ترسیده بود که بلایی سر خودم بیارم باهام نبود که یه دفعه چند تا از بچه ها خودشون رو رسوندن به من و اون بنده ی خدا هم رفت ، موقع رفتن چند تا از این سرباز ها شعری به یاد موندنی رو برامون خوندن :خدا حافظ زائرا خدا نگه دار شما /مارو از دعای خیر خود فراموش نکنید ...، وقتی وارد ماشین شدم دیدم چند تا از بچه ها دارن بهم  میخندن تا به خودم اومدم دیدم کف جفت کفشهام رو دو دستی چسبونده بودم روی سینم همونطور نشستم روی صندلی ، در همین حال بودم که دیدم دوستم مهدیه که کنار دستم می نشست با حالی حیرت آور در حالی که عکس شهید مهدی باکری رو چسبونده بود به شیشه گفت :فلانی نگاه کن چقدر چشماش قشنگه احساس میکنم داره باهام حرف میزنه رو به روی همین عکس هم عکس حاج احمد بود نا خود آگاه نگاهم رفت سمتش کسی که اون شب یقین پیدا کردم خیلی وقته که با من آشناست،خیلی وقته دنبالمه تا منو به اون شب و اون برخورد برسونه ،نکته جالب اینجاست که طلائییه همون جزیره ی مجنونه و هم حاج احمد وهم مهدی باکری در همین جا با دشمن می جنگیدند و همون جایی که حاج احمد برای همیشه از مهدی جدا میشه .نمیدونم اون شب فقط من و مهدیه بودیم که چنین حالی داشتیم یابه قول معروف انتخاب شده بودیم یا بقیه بچه ها هم با ما همراه بودن.آره دوست من تمام حرف من این بود که من از اون شب تا حالا در تاز ه ای از زندگی به روم باز شده که حتی در تمام مراحل زندگیم حاج احمد و تمامی شهدا رو  با تمام وجود حس  میکنم و شاید برات جالب باشه که حتی خانوادم هم همین حال رو دارن...    

 
کربلای طلائییه
طلائییه بهاری تازه داره
                             طلائییه گلایی تشنه داره
طلائییه برای من بهشته
                          طلائییه سراب سرنوشته
طلائییه رازی ناگفته داره
                         طلائییه دلی بشکسته داره
طلاییه بهاری تازه داره
                        طلائییه شهیدی زنده داره
طلائییه غبارش ناله داره
                           طلائییه غمی نشکفته داره
طلائییه برای باکری ها
                        طلائییه سرای خیبری ها

والسلام
ملتمس دعای خوبان

     ابیاتی در وصف شهید حاج احمد کاظمی
 

چفیه یعنی حاج احمد کاظمی
                                    مصطفی چمران و صالح ناظمی            
چفیه یعنی خنده و شور و شعف
                                    سربدار لشگر 8 نجف
حاج احمد او که یک اسطوره بود
                                     خندهایش قلب ها را می ربود 
لشگری از شیر مردان دلیر
                                    قهرمان و سینه چاک و بی نظیر         
لشگری ممتاز و ناب و خط شکن
                                     می گذشتن از سر و از جان و تن
حاج احمد فاتح شهر خدا
                                   شهر خونین شهر شهر نخل ها
حاج احمد آسمانی بودو ناب
                                   غرق در ناب نگاهش آفتاب